“στο οδοντιατρείο” από το tovytio.wordpress.com

Κοίταξε την μεγάλη επιγραφή στο πλάι της πόρτας. Το όνομα, δύο γερμανικά πανεπιστήμια και ο τίτλος. Οδοντίατρος. Δίστασε για λίγο, έκανε μάλιστα μια κίνηση σα να ετοιμαζόταν να φύγει, αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή άνοιξε η πόρτα. Καλό απόγευμα είπε η γυναικεία μορφή φεύγοντας. Η πόρτα παρέμεινε μπροστά του ανοιχτή. Τώρα τον κοίταζε η γραμματέας, χαμογελαστή, ίσως κάπως υπερβολικά χαρούμενη. «Μα περάστε, μη στέκεστε εκεί». Σάστισε για λίγο. Όμως ήταν …

αργά πια. Δεν μπορούσε να κάνει πίσω, να υποχωρήσει ίσως με ένα δυο βήματα και ν’ αρχίσει να τρέχει πηδώντας τρία τρία τα σκαλιά μέχρι να βρεθεί στην εξώπορτα κι από κει στην ασφάλεια της λεωφόρου. Ήταν αργά. Έπρεπε να μπει μέσα.

Διαβάστε τη συνέχεια στο tovytio.wordpress.com